vrijdag 4 juli 2014

Nooit meer....

4 juli 2013
's Morgens vroeg om 9 uur, de allerlaatste keer dat ik je kon aanraken.
De allerlaatste keer dat ik naar je kon kijken.
En toen ging je kist dicht.
Je nooit meer kunnen ruiken.
Je nooit meer kunnen voelen.
Je nooit meer kunnen zien.



365 dagen lang heb ik elke dag opnieuw die deksel dicht gedaan.
365 dagen lang heb ik je elke dag opnieuw begraven.
365 dagen lang zonder jou.


Een jaar lang, alles één keer gedaan, meegemaakt zonder jou.
Maar voor ons verandert er niets.
Het betekent niet dat het gemis minder word.
Het betekent niet dat de pijn minder word, of dat "het" een
plaatsje krijgt.
Het betekent niet dat we nu...verder kunnen
Het betekent niet "je hebt altijd de herinneringen nog".

Het betekent dat we al 365 dagen herinneringen maken zonder haar,
en elke dag is een dag meer met herinneringen waar zij niet meer bij hoort.
Het betekent elke dag een dag verder weg van haar.
Het betekent dat de pijn elke dag meer word.
Het betekent elke dag beseffen dat ze echt nooit meer terugkomt.
Het betekent elke dag voelen dat je hier nooit aan kunt en wilt wennen.
Het betekent hard vechten, alleen weet je soms even niet meer waarvoor.
Het betekent haar lieve stem nooit meer Mama kunnen horen zeggen.
Het betekent soms even gewoon niet meer verder willen.
Het betekent dat we nog lang niet klaar zijn met rouwen.
Het betekent dat we haar missen, elke dag een stukje meer missen.
Gewoon zoveel missen.....


vrijdag 27 juni 2014

Pure liefde

Jouw dood, zo oneerlijk, zo onbegrijpelijk, zo onnodig, zo onwerkelijk....
zo mooi....


27 juni 2013,
De laatste dag van jouw prachtige leven.
Jij was niet bang om dood te gaan, ik was wel bang voor jouw dood.
Hoe zou je dood gaan, wanneer zou je dood gaan, konden we er allemaal wel bij zijn.
Een paar weken eerder had je gevraagd of papa, mama, Bowie en op en oma bij je konden zijn
als het moment daar was.
Wanneer dat moment er was wisten wij niet, jij wel.
Tot in detail heb jij jouw moment gekozen. De hele dag was je rustig, je lag daar in je bed .
Af en toe opende je ogen, je keer starend voor je uit, geen lieve glimlachjes meer.
Rond half acht waren je twee lieve vriendinnetjes er, zij vertrokken en opa en oma kwamen binnen.
Opeens werd je wat onrustig, Nancy en ik gingen bij je zitten, je ademde moeilijker.
Marcha ik denk dat dit het moment is, zei Nancy.
We zijn allemaal om je heen gaan zitten, zoals jij wilde.
Ik zat voor je, keek je aan...voor de laatste keer....
Mijn hand op jouw hart....ik voelde onder mijn hand jou hart steeds langzamer kloppen
steeds zwakker.
Daar lag je alsof je sliep...en ik wilde het zo graag goed voor je doen er voor je zijn.
Jij bent zo sterk geweest, nu moest ik sterk zijn.
Terwijl je hart steeds langzamer ging kloppen, vertelde ik je keer op keer dat je mocht gaan.
Dat het goed was zo....en toen was je weg...meteen zo ver weg.
Ik heb je vastgehouden tot je koud aanvoelde, daarna hebben we je samen met iedereen die voor je gezorgd heeft gewassen, heel erg liefdevol We hebben je prinsessenjurk aan getrokken en je mooi gemaakt. Papa heeft je naar de woonkamer gedragen, je nog één keer vastgehouden. Jouw armpjes om hem heengeslagen.
Je ging zoals je was, mooi, lief, bijzonder.

Nu leef ik al een jaar zonder jou, ik heb geprobeerd door te gaan zonder jou.
Elke dag is het een strijd, mijn moederhart wil maar één ding.
Jou zoeken, jou vinden en dan voor altijd bij jou blijven.
Het leven zonder jou doet pijn, enorm veel pijn, maar ik zie en voel ook mooie dingen.
Elke dag een tweestrijd, niet kunnen en niet willen wennen aan het feit dat jij er niet meer bent.
Jij bent niet meer hier, dat weet ik.
Maar omdat jij nog zo doorleeft in de harten van veel mensen die nog dagelijks over je praten
voelt het alsof je nog leeft.

Lieve Nina,

Ik kan me het leven dat ik nog heb te leven niet voorstellen zonder jou.
Er komt een dag dat ik naar je mag gaan zoeken....en dan zal ik je vinden..
waar je ook bent...dat beloof ik je.
Tot die tijd is er maar een ding....pure liefde.
Mijn liefde voor jou...en jou liefde voor mij.

Mijn meisje...ik mis je...ik mis je
Je bent nu in mijn hart...voor altijd veilig







woensdag 25 juni 2014

Tot in de eeuwigheid....


Bijna een jaar zonder jou..

Ongelofelijk hoe snel de tijd gaat....
En dat er tijd voorbij gaat...
Voor mij staat de tijd stil vanaf het moment dat jou hart stopte met kloppen.
Achteruit kan niet meer, en vooruit lijkt niet te bestaan, alleen het hier en nu.
Bijna een jaar zonder jou..



Al wekenlang denk ik na over jou sterfdag, het liefst zou ik er aan voorbij gaan, gewoon
27 juni overslaan. Ik weet hoe je het leven moet vieren maar hoe herdenk je de dood?
Voor mij ben je ook nog steeds niet dood, het kan niet, in mijn gedachten ben je er nog.
Ik voel je, je bent niet dood, niet echt.
Maar toch kunnen we die dag niet overslaan.

Twee dagen geleden komt Bowie thuis, mama ik wil graag dat mijn vriendje erbij is vrijdag.
We hebben het er al samen zo een beetje over gehad...
Ik  vind het fijn als hij er is voor mij, voor als ik het een beetje moeilijk heb.
Maar ik wil wel graag alleen bij Nina zijn.
Dat voelt goed lieve Bowie.
Wij volgen zijn voorbeeld, 27 juni zijn we thuis iedereen die iets met ons wil delen
is meer dan welkom.
Nina is gestorven om acht uur s 'avonds, wij willen dan graag dichtbij haar zijn.
Wij zullen van half acht tot half negen bij Nina's graf zijn en we willen
dat moment graag alleen delen.

Denk vrijdag aan Nina, herinner haar hoe ze was, we vinden het fijn als je je gedachten met ons wilt delen, of ons je warmte wilt geven. Wij missen haar elke dag, elk uur elke minuut maar vrijdag nog meer.

 

zondag 1 juni 2014

Keerzijde...

Mijn leven was zeker mooier toen Nina er nog was, en met die wetenschap moet ik verder.
Wat er ook gebeurt ik word nooit meer zo gelukkig....punt.
Maar ik weet ook dat mijn leven voor mij niets  meer waard zou zijn als ik niet zou proberen
om weer een beetje geluk te voelen. Ik wil dansen...ik wil voelen dat ik leef..
En daarom ga ik door...en er zijn veel momenten dat ik me echt goed voel.
Maar tegelijkertijd voel ik me dan schuldig....naar Nina toe....het voelt als verraad.
Zij had haar leven nog te leven, niet ik....
Zo gaat het ook op fijne momenten...opeens voel je een glimlach opkomen.....belletjes
in je buik, je voelt je gelukkig.
Maar tegelijkertijd weet je dat je nog gelukkiger was geweest als Nina er bij was.
Hoe hard ik ook vecht....ik zal moeten accepteren dat ik voor de rest van mijn leven nooit meer het gevoel zal ervaren om helemaal gelukkig te zijn.
Vandaag was Bowie een dagje naar een pretpark, hij kwam thuis vol met verhalen....blij.
Terwijl we hem op bed leggen, klets hij nog volop verder over wat hij allemaal gedaan heeft.
Een uurtje later komt er een verdrietig jongetje naar beneden...huilend...kan amper uit zijn woorden komen...Mama ik wil zo graag weer Nina om alles mee te delen...alles was zoveel leuker met haar...
Mensen vertellen me dat het leven gewoon verder gaat...en dat doet het ook...misschien is dat wel het meest verdrietige.
Ons geluk heeft voor altijd een keerzijde.....







woensdag 14 mei 2014

Omdat jij er was..

15 mei...1 jaar geleden.
We gingen samen op kamp van groep 8...achteraf de laatste 3 dagen dat wij nog samen
onbezorgd hebben kunnen leven. Wat ben ik dankbaar geweest hiervoor...en nog.
Drie onvergetelijke dagen waarop ik het gevoel had dat onze band nog sterker werd.
Ja je was moe, maar wat genoten we...samen.
s, Avonds bij het kampvuur...luisteren naar het geklets van de meiden...ons laatste ritje samen in de achtbaan, jij die alles zoals gewoonlijk in de gaten hield en overal bij werd betrokken.
Het deed me zo goed om te zien hoe jij "gewoon" bij de groep hoorde, gewoon Nina mocht zijn.
Ik heb nog steeds het gevoel dat je een doel had, mee op kamp...

Samen nog een keer in de achtbaan..16 mei 2013

Ik heb mezelf zo vaak afgevraagd, wil ik weten wanneer het moment daar is. Het moment waarop je achteruit gaat of misschien wel heel plots bij ons weg zou gaan. Toen heb ik vaak gedacht dat ik het wel zou willen weten. Hoeveel tijd we nog hadden, wat we nog met die tijd hadden kunnen.
Nu weet ik dat het zo goed was, we hebben er alles uitgehaald, elke dag onbezorgd en oprecht
genoten. We hebben geleefd...

De laatste 2 maanden van jouw leven.....ze waren zwaar...loslaten...onder ogen moeten zien dat we
alles heb gedaan wat mogelijk was.
En dat alles wat we je nu nog kunnen geven liefde is...bergen pure liefde.
De laatste 2 maanden van jouw leven, bijna elke minuut daarvan staat in mijn geheugen gegrift..
Ik beleef het nu opnieuw......ik voel het nu opnieuw....het is moeilijk.
Zwaarder dan een jaar geleden....want toen was jij nog bij mij.